Η ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία περνά μέσα από τη ναυτιλία

Του Γιώργου Ξηραδάκη*

Η συζήτηση που άνοιξε στην Ευρωπαϊκή Ένωση με αφορμή το 18ο πακέτο κυρώσεων κατά της Ρωσίας δεν αφορά μόνο τη διαχείριση μιας γεωπολιτικής κρίσης. Αγγίζει ένα πολύ βαθύτερο ζήτημα: εάν η Ευρώπη είναι διατεθειμένη να προστατεύσει τα στρατηγικά πλεονεκτήματά της ή αν, στην προσπάθειά της να επιτύχει θεμιτούς γεωπολιτικούς στόχους, κινδυνεύει να αποδυναμώσει κρίσιμες ευρωπαϊκές δυνατότητες.

Πριν από οτιδήποτε άλλο, αξίζει να υπογραμμιστεί μια θέση που διατυπώνει και η ίδια η Dynagas: την ειλικρινή ευχή για τον άμεσο τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία και την ανακούφιση των αμάχων που συνεχίζουν να πληρώνουν το βαρύτερο τίμημα της σύγκρουσης. Η θέση αυτή υπενθυμίζει ότι η συζήτηση δεν είναι μεταξύ υποστήριξης ή μη των κυρώσεων, αλλά αφορά τον σχεδιασμό τους, ώστε να επιτυγχάνουν τους επιδιωκόμενους στόχους χωρίς να υπονομεύουν τη μακροπρόθεσμη στρατηγική ισχύ της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η υπόθεση της Dynagas ανέδειξε ένα κρίσιμο ερώτημα: μπορεί μια καθολική απαγόρευση στη μεταφορά ρωσικού LNG προς τρίτες χώρες να επιφέρει μεγαλύτερο κόστος στην ευρωπαϊκή ναυτιλία από εκείνο που επιβάλλει στη ρωσική οικονομία;